De Amsterdamse Krant

15 juli 2017

De Amsterdamse Krant 15 juli 2017


'Wat is er nou mooier dan trouwen in het Vondelpark?'

Marlou Lievense straalt als bruid temidden van haar familie. De man met de bakkebaarden is haar echtgenoot.

We vroegen om bijdragen over Amsterdamse parken. Op de eerste pagina staan eerdere bijdragen over het Vondelpark en de tweede pagina is een compleet artikel van onze trouwe medewerker Jos Mol die naast het Oosterpark is geboren.

Piet Veenboer woont in Boskoop, maar is als oud-Amsterdammer een trouw lezer. Over het Vondelpark schreef hij het volgende: "Tegenover de ingang van het Vondelpark - bij de Amstelveenseweg - was in de jaren '58 en '59 een oude manege gevestigd, de RCA-manege. De afkorting stond voor Ruitercentrum Amsterdam en de instructeur was de heer Westerveld. Deze man was ook starter bij het toenmalige drafcentrum Mereveld bij Utrecht en woonde in de Zijlstraat. Als je het paardrijden goed onder de knie had, dan kon hij beslissen of je een toertocht kon gaan maken in het Vondelpark. Ik was een van de gelukkigen en heb vele malen op de speciaal aangelegde ruiterpaden een rit gemaakt. Daarbij kwam je natuurlijk ook de leden tegen van de Hollandsche Manege aan de Overtoom."
"Ook het Amsterdamse Bos was favoriet voor ons ruiters. Op zondagochtend was er de mogelijkheid om via de Amstelveenseweg die richting op te rijden. De aanvangstijden van de voetbalwedstrijden in het Olympisch Stadion zorgden er echter voor dat je vóór 12.00 uur al terug moest zijn, want anders was het té druk voor de paarden. En die waren al zo zenuwachtig!"
"Helaas is de manege verdwenen. Mereveld bestaat niet meer, maar de ruiterpaden in het Vondelpark zullen er nog wel zijn en in het Amsterdamse Bos kun je nog prima paardrijden. Al met al: voor mij was dat een begin van een 40-jaar durende sport, waaraan ik veel plezier heb beleefd."

Koninginnedag
"Wij vierden er altijd Koninginnedag", schrijft Jeroen Boeters. "Wij woonden weliswaar in Amsterdam-Oost en daar werd ook Koninginnedag gevierd, maar voor 'het grote geld' moest je deze dag in het Vondelpark zijn. Ik denk dat wij er zeker zes jaar hebben gestaan, mijn zus Esther en ik. Wij speelden de eerste jaren fluit, want dat leerde je op de lagere school. Later ging ik aan de dwarsfluit en Esther speelde zelfs de saxofoon en met deze twee instrumenten waren we dan op Koninginnedag geld bij elkaar aan het harken. Dat leverde best wat op, want ik weet nog dat ik er in het eerste jaar de Thunderbird 1 en 3 - die groene 2 vond ik niet mooi - voor kon kopen. Wat mijn zus gekocht heeft, weet ik niet meer. Ik denk niets, want ze was nogal zuinig. Ik kan het haar helaas niet meer vragen, want ze is overleden. Ik zie dit berichtje dan ook als een ode aan haar."

Te gekke sfeer
Toos van der Meer sliep in de zomer van 1971 meerdere nachten in het Vondelpark. "Ik heb gelezen dat er die zomer elke nacht wel tweeduizend mensen in het Vondelpark sliepen, maar toen het te massaal werd, zijn wij afgehaakt. Wij zijn mijn vriendin Betty van der Veer en ik. Destijds waren we 17 jaar en natuurlijk verzetten wij ons tegen onze ouders. Er heerste echt een te gekke sfeer. Er werd muziek gemaakt, de hasjpijp werd doorgegeven (maar daar wilden wij niets van weten), sommigen maakten sieraden, anderen kookten op een campingstelletje en weer anderen waren over van alles en nog wat aan het discussiëren. Het ging, zo meen ik mij nog te herinneren, vooral over de oorlog van de VS in Amerika en natuurlijk was iedereen daar tegen. Het was een geweldige tijd."

Trouwen
Het Vondelpark is, zo blijkt uit reacties, ook een prima plek om trouwfoto's te laten maken of, nog beter, te trouwen. Dat laatste deed Marlou Lievense: "Het Vondelpark was voor mij niet alleen een park waar ik doorheen fietste als ik op visite ging bij mijn ouders, met onze dochter in het kinderzitje en de hond naast de fiets, onderweg van de Rustenburgerstraat, waar wij woonden, naar mijn ouders op de Admiraal de Ruyterweg. Nee, aan het Vondelpark heb ik één hele grote herinnering, ik ben er namelijk getrouwd. Het was puur toeval: mijn verloofde en ik hadden ons voorgenomen op 22 augustus 1972 in het huwelijk te treden, niet wetende dat het stadhuis aan de Oudezijds wegens restauratie of iets in die geest op die datum niet als trouwlocatie gebruikt kon worden. Als alternatief vond de huwelijksvoltrekking in het Vondelparkpaviljoen plaats. Het was voor ons een welkome verrassing toen we dit te horen kregen, want zeg nou zelf: wat is voor een Amsterdams stel mooier dan trouwen in het Vondelpark! "

Nieuwe raadplaat van imposant gebouw

En weer hebben we een mooie raadplaat gevonden. Van een imposant gebouw (een kantoor, een school, een ziekenhuis, een bejaardencentrum,?), met een plantsoen ervoor. Zo aan het beeld te zien is dit zo op het eerste gezicht geen buurt die er slecht op staat, maar wellicht is het wel verpauperd. Of niet en is het gebouw nog steeds in gebruik als waarvoor het gebouwd is. Heeft u het antwoord en er een mooi verhaal bij? We zijn er nieuwsgierig naar. Uw inzending kunt u mailen naar info@amsterdamsekrant.nl.

Elleboog

Circus Elleboog, de grootste circusschool van Nederland, houdt zaterdag 2 en zondag 3 september het Zomercircus Festival in het Bijlmerparktheater en op het Bijlmerparkterrein in Amsterdam. In en om de grote circustent zijn optredens van gerenommeerde goochelaars en (lucht-)acrobaten.
Als dit geen mooie aanleiding is om bijdragen te vragen van Amsterdammers over herinneringen aan Circus Elleboog, dan weten wij het niet meer.
Uw inzending kunt u mailen naar info@amsterdamsekrant.nl

Het park waarnaast ik geboren ben: het Oosterpark.

Moeder hield mij vast op de 'evenwichtsbalk (foto: Willem Mol)

door Jos Mol

Ik ben geboren in de 2e Boerhaavestraat 58 in 1948 als jongste van vier zonen. Tot mijn 10e levensjaar heb ik in deze straat gewoond. Aangezien het huis waarin we woonden een erker had, konden we direct in het Oosterpark kijken. Het park ligt tussen de Mauritskade, de Linnaeusstraat en het Oosterpark (de straat) in. We waren 's-zondags veel in het park te vinden; we liepen dan bijvoorbeeld vanuit ons woonhuis het park door en vervolgden onze weg over de Wijttenbach- of Reinwardtstraat tot het Muiderpoorrtstation en zo via de Pontanusstraat en Von Zesenstraat, de Mauritskade en de 's-Gravesandestraat weer naar huis terug.

Evenwichtsbalk
Met mijn moeder wandelde ik door de week veel in het Oosterpark. Op foto 1 ben ik een jaar of vier oud en wandel hier over een 'evenwichtsbalk', die eigenlijk voor vermoeide wandelaars was bedoeld. De banken zijn al geruime tijd geleden verdwenen. Even buiten het Oosterpark ziet we het Koninklijk Instituut voor de Tropen. Mijn vader Willem had net met zijn zuur verdiende geld een Franka Solida fototoestel gekocht. Hij was een doe-het-zelver, die een geleende zolderkamer van mevrouw de Rosa had verbouwd tot donkere kamer. Hier ontwikkelde hij de negatieven en drukte de foto's af die hij onder andere maakte in het Oosterpark.

Hier ziet u Jos in het Oosterpark. Op de achtergrond de toren van de katholieke Bonifatiuskerk aan het Kastanjeplein (de kerk is afgebroken in 1984). Tegenwoordig staat hier het Kastanjehof, een verzorgingshuis (foto: Willem Mol).
De 'gebroeders' Mol, v.l.n.r. Wim, Frits en Hans (foto: Willem Mol).

Ome Theo snapte ons wel eens
Toen ik iets ouder was mocht ik wel eens stiekem mee naar Ome Theo's speeltuin in het park. Voor die speeltuin moest echter betaald worden. Maar mijn broer Frits wist in het hek een opening te zitten waar je net doorheen kon klimmen. Je wachtte net zo lang tot Ome Theo binnen een boterhammetje ging eten, klom door het hek en dan kon je direct in het klimrek gaan spelen, maar ondanks dat werden we vaak gesnapt.

De Tervuerense Politiehond Albert
Er staat een gedenkteken voor de Politiehond Albert, ook wel Appie genoemd in het Oosterpark. Dit was de hond van hoofdagent Jacob Water. Albert was een echte speurneus en dankzij hem werd er een aantal moeilijke zaken opgehelderd. Bijvoorbeeld werd de directeur van een grote zuivelfabriek met opengesneden keel naast zijn opengebroken brandkast aangetroffen. Er waren wel sporen van een gevecht. Een doek met bloed en een kapot scheermes lagen naast het lichaam. Getuigen hadden beide killers op de stoomtram naar Den Bosch zien stappen, waarbij één van de twee aan de handen hevig bloedde. De mannen werden snel opgepakt, maar ontkenden natuurlijk. Toen werd Albert ingezet. Hij pikte de hoed van de dader er feilloos uit! Door het succes van Albert werd in 1921 de hondenbrigade opgericht in Amsterdam.

De muziekkoepel of tent
In het Oosterpark staat een prachtige muziekkoepel of muziektent zoals wij die vroeger noemden. Die is ontworpen door Leonard Springer in het jaar 1916. Dat jaar werd Springer weer eens ingeschakeld voor de inrichting van het terrein dat vrijkwam doordat de graven op een deel van de oude Oosterbegraafplaats geruimd werden. In de muziektent werden op zondagen vaak concerten gegeven. Als ik me niet vergis heeft mijn broer er met de drumband (zie vorig nummer) ook uitvoeringen gegeven.

De Openluchtschool of Oosterparkschool
Wat velen niet weten is dat er in het Oosterpark een Gemeentelijke Openluchtschool was, die in 1967 tot Notenboonschool is omgedoopt. Deze school is er sinds 1939. Deze school was voornamelijk bedoeld voor kinderen met luchtweg problemen zoals astma en bronchitis. Een van de bekendste leerlingen van deze school was Rob de Nijs die op de Linnaeusstraat woonde. Alle voorzieningen zoals lokalen, buitenterras, eetzaal, douches zaten is één gebouw. De leslokalen lagen direct aan het terras, dat direct aan de kant van het park lag. Door middel van een schuifwand en lichte tafels en stoelen kon je buiten en op het zuiden de lessen volgen. Tussen de middag werd er op stretchers geslapen, kom daar nu eens om!

Misdienaar in het St.-Elisabethgesticht
Waarom weet ik niet, maar al gauw werd ik er uitgepikt door mijn schooljuffrouw Velthuijse om misdienaar te worden in het St.-Elisabethgesticht. Er was namelijk een kapel bij het gesticht waar dagelijks missen werden opgedragen. 's-Morgens vroeg om 7.00 uur kon je er ontbijten en daarna de mis helpen verzorgen. Dan ging het als een razende naar school. Vele jaren later waren alle zusters vertrokken en heeft er zich het Arena Hotel gevestigd.

De Bonifatiuskerk
Op zondagochtend togen wij met zijn zessen met onze kerkboeken in de aanslag naar de mis in de vlakbij gelegen Bonifatiuskerk aan het Kastanjeplein en liepen dan dwars door het Oosterpark (Foto 2). Die kerk was het centrum van waaruit alle activiteiten gecoördineerd werden zoals het schoolbezoek, de padvinderij etcetera. Na afloop van de mis was het altijd 'koffie drinken' bij Ome Niek en tante Ger, die vlak naast de kerk woonden. Als de voordeur van hun huis openging rook je het al. Het was de lucht van gekookte koffie met daar overheen een gestolde laag koffiemelk met een groot vel. We gingen op een strategische plek zitten waar we de koffie makkelijk konden afvoeren in een plantenbak!

De broertjes Mol aan het Oosterpark
Foto 3 laat de broertjes Mol zien in de winter van 1947 toen Jos nog in moeder's buik zat. De foto is gemaakt aan het hek van het Oosterpark kijkend naar de 's-Gravesandestraat. Ondanks dat het toen vroor dat het kraakte droeg de jongste (Frits, de middelste) nog steeds een korte broek! De andere twee jongens hadden een 'Plus-four' met lange kousen aan en natuurlijk een pet op.

Ten slotte
Op 26 september 2015 werd het Oosterpark officieel heropend na een volledige renovatie. We gingen die dag het park bezoeken met een aantal vrienden. Ik was jarenlang niet in het Oosterpark geweest. Wat ik aantrof was een keurig park, op de zwervers na, maar toch heb ik weinig aangetroffen van de sfeer van vroeger....

Als ik groot ben, wil ik beieren

Het Vrijheidscarillon op Plein 40-45

door Nicolaas Scharn

Als Amsterdams jochie met een gezonde portie overbeweeglijkheid - die toen nog geen ADHD heette - struinde ik heel Mokum af op zoek naar geluid. Ik was namelijk een melomaan. Ik sloeg al vroeg aan het musiceren en ik kan er nog steeds geen genoeg van krijgen. Ik luisterde graag naar de straatartiest die met zijn orgeltje met aap of met zijn trekzak rondtrok. Sommigen namen een vrij simpel instrument mee: Zang! Alleen, met zijn tweeën of met een groepie. Of nog unieker: de vingerfluiter of kunstfluiter.

Een ouwe bügel
We gooiden vanaf ons balkon muntjes naar ze, gewikkeld in krantenpapier en soms moest ik het centje zelf gaan brengen en danste ik naast de artiest een paar minuutjes mee. Ik werd groter en kocht in de Gerard Doustraat bij muziekwonder Robino – hij speelde bijna álle instrumenten! - een ouwe bügel. Na een jaartje oefenen werd ik lid van een der Amsterdamse harmonieën en speelde ik daar de cornet en de piston. Op het laatst mocht ik zelfs solo's blazen en zat ik op een podium in de open lucht in het Vondelpark lekker te musiceren met een complete harmonie als begeleiding.

Een orgeldraaier met zijn apie.
Nicoalaas Scharn speelde ook op de beiaard van de Westertoren.

Kerkorgel
Bij een aantal kerken mocht ik, na lang aandringen even een uurtje op het kerkorgel spelen; ook dat was een fijne ervaring. Later leerde ik nog meer instrumenten bespelen. Slaginstrumenten, blaasinstrumenten, tokkelinstrumenten, strijkinstrumenten en ga zo maar door. Nu heb ik alle instrumenten wel gehad, dacht ik zo. Totdat ik ineens bedacht dat ik het grootste instrument op deze aarde nog niet had gehad,……de beiaard!

Vrijheidscarillon Plein 40-45
Overal hoor je die fijne beiaard, dat typisch Nederlands-Vlaamse instrument! Met mooie wijsjes speciaal bewerkt of gecomponeerd door de Nederlandse beiaardier. Wat een apart wereldje leek me dat. Waar ik woonde, stond zelfs een zeer aparte beiaard. Bij de meeste beiaards zie je namelijk niet veel omdat de man die op de stokken slaat om de klokken te bewegen, hoog in de toren zit! Maar op Plein 40-45, waar ik vlakbij woonde, zag je op het Vrijheidscarillon de 'klokkenmepper' zoals hij zichzelf noemt, van dichtbij zitten. Dat leek me wel wat!

Eerste beiaardschool
In Amersfoort bleek de eerste beiaardschool van de hele wereld te zitten en daar er reclame werd gemaakt voor een amateuropleiding met gratis kennismakingsles, toog ik naar die stad. Daar kreeg ik les van een beiaardleraar en na een aantal lessen mocht ik mee de toren in. Goh,…wat een geweldige ervaring was dat! Na een jaar lessen zat ik zomaar te beieren op de hoogste beiaard (Utrechtse Dom), de oudste beiaard (Speeltoren Monnickendam), de glazen beiaard (In Vleuten, met glazen klokken!) , op de Oude Wester (samenspelend met Reinier Sijpkens die elke dinsdag meetrompettert vanuit zijn bootje op de Prinsengracht) en ga zo maar door! En warempel,….op een miezerige regendag mocht ik met beiaardier Klaas de Haan, via een meegebracht laddertje mee naar de beiaardcabine waar ik jaren geestdriftig naar had geluisterd. 'Aan de Amsterdamse Grachten' speelde ik. Nicolaas was intens gelukkig!

Drumband

door W. Beving

In de laatste uitgave van de Amsterdamse krant besteed u aandacht aan het fenomeen drumband. In de jaren 60 kwam je ze met grote regelmaat tegen of met alleen trommels maar ook vaak uitgebreid met blaas instrumenten.

Begin jaren 60 was ik lid van T.O.G. (inderdaad Tamboerskorps en wandelsport vereniging Tot ons Genoegen). Heb daar hele plezierige herinneringen aan. Op dinsdagavond werd er gerepeteerd in een gymnastiek lokaal in de Rustenburgerstraat waarna vaak op zaterdag de band de straat op ging. Er werd dan verzameld op het v.d. Helst plein en van daaruit luid trommelend de buurt door. Het is al een poosje geleden maar ik weet nog dat de leider van die club Gerard heette. Al met al een leuke tijd waar ik nog een foto van terugvond. Die stuur ik u mee en hoop dat er nog meer oud leden reageren.

Vliegenbos

door IJsbrand Rogge


Het Vliegenbos roept bij mij altijd speciale herinneringen op. Als het een beetje mooi weer was gingen we naar het Vliegenbos aan de overkant van het IJ. De zuster van mijn moeder An de Vetter en haar kinderen Tine en Noes waren altijd van de partij omdat het zo goedkoop was en het enige uitje dat nog voor ons als steuntrekkers nog binnen bereik was. Voor 12,5 cent per persoon, kinderen half geld, kon je er naar toe: eerst lijn 1 naar het Centraal Station, dan lijn 21 om het station heen naar de de Ruyterkade, en dan met een veerbootje naar Nieuwendam. We stapten bij de steiger van het Vliegenbos uit.

Aangekomen nestelden de ouders zich in het gras met hun flessen gazeuse, broodjes en snoep. Wij verdwenen in het bos. Van takken en bladeren bouwden we daar een hut. Of we vonden aan het water bij het vieze riool naast de steiger tussen de rotsblokken iets dat ons fascineerde. Tegen het einde van de middag kregen we de keuze: òf een dubbeltje contant, maar dan de hele weg teruglopen, òf mee met de ouders met de veerboot. We kozen vaak voor het eerste en kochten dan een groot brok druivensuiker, dat langzaam opgepeuzeld werd. We waren wel uitgeput als we thuis aankwamen. Mijn vader had de hele dag genoten van een middag rust!

'Linnaeushof is nog altijd een oase in de stad'

De raadplaat van de vorige editie.

In elke editie van de Amsterdamse Krant publiceren we de raadplaat, waarbij we de lezers laten raden waar foto's uit de collectie van Simon Blokland, foto's die lezers hebben ingestuurd of foto's die we ergens zijn tegengekomen, zijn gemaakt. Voor een groeiend aantal trouwe lezers is het inmiddels een leuk tijdverdrijf. Soms zijn de foto's makkelijk, soms moeilijk, maar over het algemeen krijgen we veel inzendingen. Het betrof deze keer een foto van de Hofkerk aan het Linnaeushof. Bovendien lieten we een foto zien van een park en vroegen als extraatje of de lezers dat park kenden. Beide is gelukt.

We beginnen met Frans van Emmerik. Die schrijft enthousiast: "Ik weet 'm! Toen ik de digitale bladzijde omsloeg en de raadplaat zag, dacht ik: Geweldig dat je ons een nieuwe raadplaat hebt voorgeschoteld, welke tientallen goede inzendingen zal opleveren. Daarvoor onze dank. Want kijk, iemand die geboren en getogen is aan de Overkant van 't IJ, heeft niet zoveel op met raadplaatjes van de rest van Amsterdam. Wat heb ik daar te zoeken? Hooguit een paar weken dat ik begin jaren zestig van de vorige eeuw vakantiewerk deed bij mosterd- en azijnfabriek Tack, ergens in de Raamstraat. Duizenden stenen mosterdpotjes heb ik in mijn handen gehad, waarvoor momenteel al geld wordt gevraagd op Marktplaats. Of met tramlijn 24 of 25 naar de Oude Rai om daar historische wedstrijden te spelen met handbalvereniging VDO. Het blijven mooie herinneringen."

Punctueel op tijd
"Meestal kwam ik niet verder dan het Centraal Station. Met de trein naar familie in Utrecht. Die oude stoom- en diesellocomotieven reden altijd keurig punctueel op tijd. Tegenwoordig niet meer. Zodra de wintergidsen uitkomen stagneert direct het treinverkeer in heel Nederland."

Prentbriefkaart van voor de oorlog van de Linnaeushof.
De koster van de kerk hield er ook een winkeltje op na van religieuze artikelen. (Bron en foto: geheugenvanoost.nl).
De Martelaren van Gorcum.

Beroemde knipperbollen
"Wie kan zich nog de beroemde knipperbollen herinneren? Wij (zes opgeschoten jongens uit Noord) stonden op een zwoele zaterdagavond in augustus op onze Puch en Tomos geduldig te wachten voor het zebrapad van de Reguliersbreestraat naar het Rembrandtplein. Geduldig omdat wij als babyboomers netjes opgevoed waren met het begrip burgerlijke gehoorzaamheid? "

Oom agent
"Na tien minuten kwam oom agent ons verordonneren, dat wij door moesten rijden. Tot voorbij de Munt stond het verkeer muurvast! 'Voetgangers op een zebrapad hebben toch voorrang?' Zeiden wij met gespeelde naïviteit. Oom agent gaf een resoluut teken aan de voetgangers te wachten met oversteken en wij mochten door."

Niet afdwalen
"Maar laat ik niet afdwalen. Het gaat toch om de raadplaat van deze week? Ik heb 35 jaar gewoond in Koog aan de Zaan. Daar stond een kerk: de Heilige Martelaren van Gorcum. En toevallig wist ik dat in Watergraafsmeer aan de Linnaeushof ook een kerk stond met dezelfde naam. Natuurlijk heb ik ruggespraak gehouden met mijn jeugdvriend Frank Veth. Frank weet trouwens veel meer van Amsterdam dan ik. Hij is Amsterdam qua huisvesting ook trouw gebleven."

Zoekuren
Mike Man, trouwe klant, schrijft het volgende: "Kostte de vorige raadplaat mij vele, overigens plezierige, zoekuren voor het vinden van de goede oplossing, ditmaal is er direct herkenning! We zien hier de bouw van de rooms-katholieke parochiekerk van De Heilige Martelaren van Gorcum, ook wel Hofkerk genaamd, aan het Linnaeushof in de Watergraafsmeer. Het gebouw werd ontworpen door architect Kropholler, die veel beroemde kunstenaars betrok bij de inrichting. De kerk was de vervanger van een noodkerkje aan de Linnaeusparkweg, dat te klein was geworden."

Rond 1928
"De foto moet rond 1928 gemaakt zijn, de kerk werd in 1929 ingewijd door de toenmalige bisschop van Haarlem Mgr. Aengenent. In mijn jeugd gingen mijn ouders met mijn broers en mij op zondagen naar de mis in telkens verschillende kerken, mogelijk om de "sleur" wat te doorbreken; ik heb daardoor de "Martelaren" vele keren bezocht."

Inkoppertje
"Voor de Mollen en Koningen was de Raadplaat niet zo moeilijk als u weet dat zij een groot deel van hun jeugd in de Watergraafsmeer woonden. En als dan op de Raadplaat de kerk staat waar Adrie de Koning is gedoopt en waar hij 25 jaar lang vanuit zijn ouderlijk huis op uitkeek, mag je spreken van een 'inkoppertje'", schrijven de Mollen en Koningen.
"Het is de H.H. Martelaren van Gorkum in aanbouw op het Linnaeushof. Architect was Kropholler en de bouwpastoor Zoetmulder. Maar het plan voor het 'hof', zoals iedereen het noemt, zou van Berlage zijn geweest. De kerk kwam in de plaats van de noodkerk op de Linnaeusparkweg. Een poortje leidt nog altijd naar de plek van de vroegere kerk. Het Linnaeushof is helemaal in dezelfde bouwstijl opgetrokken. Het duidelijkst is dat bij het voormalige nonnenklooster naast de St. Lidwinaschool. Aan de achterzijde van de kerk, waar we op kijken, was een kelder waar de gidsen (padvinderij voor meisjes) bijeenkomsten hield en van waaruit een indrukwekkend ondergronds gangenstelsel van kerk naar klooster liep."

Tennisbanen
"Op het 'hof' zijn nog altijd tennisbanen en het is een oase in de stad gebleven. Verdere herinneringen zijn bakkerij Kwakman (later de Bako), groentenman Botman, kosterij Pronk, timmerbedrijf (tevens beheerder van de woningen) Roozenstraten, melkboer Richter (?), de kleuterschool Maria Goretti en de meisjesschool Clara Fey. Op nummer 12 heeft schrijver Nescio gewoond, schrijver van de 'Titaantjes'."

Naschrift
Iets later stuurt Frans van Emmerik een naschrift: "Nog een korte toelichting op mijn mail over de kerk Martelaren van Gorcum. Mijn jeugdvriend kwam met het volgend verhaal. Toen de noodkerk gesloopt werd, werd de Linnaeusparkweg verder gebouwd. Speciaal voor de kerkgangers werd er een poort gebouwd tussen de huisnummers 50 en 52. Dan kon men zo doorlopen naar Linnaeushof. De reden was, dat anders de kerkgangers helemaal via de Middenweg om moesten lopen naar de nieuwe Martelaren van Gorcum."

NedPho koepel
Anne Sieveking heeft het niet goed: "Gerardus Majellakerk, Obiplein/Ambonplein", schrijft ze kort en bondig. "Momenteel onderkomen Philharmonisch orkest/kamerorkest. Heet nu : NedPho koepel. Interessante informatie op Wikipedia."

En ook Kees van Wijk zit verkeerd: "Goedenmorgen iedereen, een beetje laat misschien met insturen, was met vacantie, maar ik heb het idee, dat het de in aanbouw zijnde Willibrorduskerk, hoek Amdteldijk/ Ceintuurbaan is. Helaas is deze kerk jaren geleden afgebroken om plaats te maken voor een verzorgings- verpleeghuis Tabitha. Nogmaals ik weet niet of ik het goed heb, maar niettegenstaande dat blijf ik uw blad elke 14 dagen met veel plezier lezen."

Jan Burgers heeft het daarentegen weer wel goed: "De nieuwe raadplaat is de Hofkerk of Heilige Martelaren van Gorcum in de Watergraafsmeer."

Direct herkend
Voor Gielijn Escher was dit een makkie: "Direct herkend! De H. Martelaren van Gorcum kerk (ook wel Hofkerk genaamd) aan het Linnaeushof. Deze kerk van A.J. Kropholler, een 'traditionalistische' architect, bouwde veel R.K.-kerken, o.a. ook de H. Ritakerk hier in Noord, maar de Hofkerk is mijns inziens zijn allermooiste. De Ritakerk is al jaren niet meer als kerk in gebruik, de Hofkerk nog steeds wel.Overigens: Kropholler's mooiste wereldse werk is wel het Van Abbemuseum in Eindhoven."

Sarphatipark
De Mollen en de Koningen hebben ook nog een bijdrage over de tweede raadplaat, die van het Sarphatipark. "De extra Raadplaat is voor echte Amsterdammers niet zo moeilijk: hij is opgenomen op het Sarphatipark dat gelegen is tussen de eerste en tweede Jan Steenstraat en de Ceintuurbaan. Het is ontworpen in 1884 in Engelse landschapsstijl midden in de Pijp. Het park straalt luxe uit door de statige huizen die er omheen zijn gebouwd. Het park is een ontwerp van de stadsarchitect van Niftrik."

Kunstwerk
"Het kunstwerk dat rechts op de foto in de AK te zien is, is ter nagedachtenis van Samuel Sarphati opgericht en is genomineerd Rijksmonument. Het monument is ontworpen door J. Cruyff, niet te verwarren met onze onlangs overleden stervoetballer!"

Ter afsluiting publiceren we een bijdrage van Paul Welling die op geheugenvanoost.nl een mooie bijdrage schreef over de Linnaeushof.

Snorretje
We kenden hem allemaal als 'Snorretje'. Niemand wist eigenlijk wat zijn werkelijke naam was. We kenden hem alleen met zijn bijnaam, omdat hij een lichte snor had en een bijna kaal hoofd.
Voor alle kinderen in de Watergraafsmeer was de winkel van Snorretje op de hoek van de Middenweg en de Fraunhoferstraat niet minder dan de snoephemel. De voorzijde van Snorretjes winkel was een normale drogist, waar, in onze ogen, deftige dames eau de Cologne kochten en andere artikelen.

Domein van de kinderen
De achterzijde daarentegen was het domein van de kinderen. Daar had Snorretje een glazen toonbank, waarin alle soorten snoep lagen die hij verkocht, wel honderd soorten, althans dat was mijn kinderbeleving. Voor ons kinderen was het fijne, dat bijna al het snoep een stuiver kostte. Alleen zoethout niet, daarvan kreeg je er twee voor een stuiver.

Wanneer ik van opa, oma, een oom of tante wat geld had gekregen, dan verheugde ik me al op de gang naar Snorretje om snoep te kopen van dat geld dat niet in mijn spaarpot hoefde. We gingen zelden na school naar Snorretje. Dat deden we op woensdag- of zaterdagmiddag. Je moest er de tijd voor nemen om je keus te maken. Tijdens de wandeling van de Bredeweg naar de Middenweg dacht ik al na wat ik zou kopen. Een stroopsoldaatje, zoethout, een toverbal of een kauwgombal, zwart op wit, een dropsliert, een dropmatje of toch maar weer een pakje kauwgum met voetbalplaatjes.

Nooit alleen
In de winkel, je was er nooit alleen, met andere kinderen die daar waren overlegde ik wat we zouden nemen voor onze stuiver. Snorretje bleef altijd discreet voor in de winkel tijdens het langdurige en ingewikkelde proces waarin je je keuze maakte. Hij mengde zich nooit in het overleg tussen vriendjes. Je was gelukkig als je een dubbeltje had te besteden, dan had je meer keus.

Pakje kauwgum
In mijn verbeelding stonden we urenlang te overleggen wat we zouden nemen. Uiteindelijk koos ik toch meestal voor een pakje kauwgum met van die voetbalplaatjes van Dik Bruynesteyn. Die spaarde ik en een dubbele kon ik altijd met andere jongens ruilen. Ik herinner me nog de plaatjes van Faas Wilkes, Cor van der Hart en Frans de Munck, maar ook van de spelers van Ajax: Henk en Cees Groot, Kootje Prins en natuurlijk Sjakie en tal van anderen. Was de koop eenmaal met Snorretje gesloten, dan huppelde ik vrolijk naar huis, snoep rijker en een stuiver armer.

Nieuwe raadplaat

En weer hebben we een mooie raadplaat gevonden. Van een imposant gebouw (een kantoor, een school, een ziekenhuis, een bejaardencentrum,?), met een plantsoen ervoor. Zo aan het beeld te zien is dit zo op het eerste gezicht geen buurt die er slecht op staat, maar wellicht is het wel verpauperd. Of niet en is het gebouw nog steeds in gebruik als waarvoor het gebouwd is.
Uw inzending kunt u mailen naar info@amsterdamsekrant.nl.